खामोशीचा सुवास: हमने देखी है इन आँखो की महकती खुशबू

काही गाणी आपल्याला ऐकू येतात आणि काही गाणी आपल्या आत ऐकू येतात. “हमने देखी है उन आँखों की” हे तसंच आत ऐकू येणारं गीत आहे. या गीतात प्रेमाचा गजर नाही, जाहीर कबुली नाही; इथे प्रेम म्हणजे नजरेत साठलेली ओल, पापण्यांवर थांबलेला उजेड आणि शब्दांआधी उमलणारी जाणीव. म्हणूनच या गीताचा सूर हलकासा आहे; जणू संध्याकाळच्या वाऱ्याने फुलांच्या कळीला अलगद स्पर्श करावा.

या गीताची पहिलीच प्रतिमा अनोखी आहे: नजरेला सुगंध लाभतो. पाहणं इथे फक्त पाहणं राहत नाही; ते अनुभव बनतं. गुलजारांच्या शब्दांत डोळे फुलांसारखे उमलतात आणि त्या फुलांतून दरवळतो एक न सांगता येणारा सुवास. 'प्रेमाला हात लावू नका,' असं कवी सांगतो; कारण काही नाती स्पर्शाने दुखावतात. जपायची असतात ती नात्यांची नाजूकता, जपायचा असतो तो न बोलता उमटणारा अर्थ. प्रेमाला नाव देऊ नका, कारण नाव दिलं की त्याची चौकट होते. चौकट आली की आकाश कमी पडतं.

या गीतात प्रेमाचा आवाज नाही, तरीही प्रेम सगळीकडे आहे. ही खामोशी रिकामी नाही; ती भरलेली आहे. न थांबणाऱ्या प्रकाशाच्या थेंबासारखी ही भावना काळाच्या प्रवाहातून वाहत राहते. क्षणिक नाही; नाजूक आहे, म्हणून टिकाऊ आहे. ओठ काही बोलत नाहीत, पण त्यांच्या कडांवर कितीतरी कथा थांबलेल्या असतात. डोळ्यांत कुठेतरी हसू उमललेलं असतं, पापण्यांवर उजेड झुकलेला असतो. हे हसू उघड नाही; ते मनातल्या खोलीत पाझरत राहतं.

लता मंगेशकरांचा स्वर या भावनेला योग्य अशी मृदू किनार देतो. तो नाट्यमय होत नाही; तो कुजबुजतो. हेमंत कुमारांचे संगीतही शब्दांशी स्पर्धा करत नाही; ते शब्दांना श्वास देतं. या तिघांच्या संयोगातून हे गीत एक शांत अनुभव बनतं. ऐकताना असं वाटतं, की कुणीतरी शब्दांची कुपी उघडली आहे आणि त्या सुगंधाने आपलं मन भरून गेलं आहे.

अवीट गाणी | Avit Gani

₹200.00₹175.00

Buy Now

या गीताचा गाभा म्हणजे प्रेमाची अबोल व्याख्या. प्रेम म्हणजे उच्चारांची गर्दी नव्हे; ते अनुभवाची नीरवता आहे. ते स्पर्शात नाही; तरी स्पर्शाहून जवळ आहे. ते शब्दांत नाही; तरी शब्दांपेक्षा अधिक सांगून जातं. म्हणूनच हे गीत संपल्यावरही संपत नाही. ते आपल्या मनात थांबतं, नजरेत उतरून राहातं आणि खामोशीला हळूच अर्थ देतं.

- रमा जाधव

8007997223

The Fragrance of Silence : Witnessing the Scent of Those Eyes

Some songs are merely heard by the ears, while others resonate deep within the soul. "Humne Dekhi Hai Un Aankhon Ki" is one such melody that echoes inwardly. This song holds no fanfare of romance, no public proclamations; here, love is the moisture pooled in a gaze, the light resting upon eyelashes, a realization that blooms before words can take shape. It is for this reason that the melody is feather-light, like the evening breeze gently grazing a flower bud.

The very first image of this song is unique: vision acquires a fragrance. To see is no longer just to look; it becomes an immersive experience. In Gulzar’s words, eyes bloom like blossoms, and from those flowers wafts an ineffable scent. "Do not touch this love," the poet warns, for there are bonds so ethereal they are bruised by the mere weight of a touch. One must preserve the fragility of such connections, cherishing the meaning that emerges without utterance. Do not christen this love, for a name creates a boundary. And where there is a frame, the vastness of the sky falls short.

There is no voice given to love in this song, yet love is omnipresent. This silence is not empty; it is brimming with presence. Like a droplet of unceasing light, this emotion flows through the current of time. It is not ephemeral; it is enduring precisely because it is delicate. The lips speak nothing, yet countless stories pause at their edges. Somewhere within the eyes, a smile has blossomed; a soft light bows upon the lashes. This smile is not overt; it seeps quietly into the cavern of the mind.

Lata Mangeshkar’s voice lends a tender edge to this sentiment. It does not dramatize; it whispers. Hemant Kumar’s music does not compete with the lyrics; instead, it breathes life into them. In the convergence of these three legends, the song becomes a tranquil experience. Listening to it feels as though someone has uncorked a vial of words, letting their fragrance saturate the soul.

अवीट गाणी | Avit Gani

₹200.00₹175.00

Buy Now

The core of this song is the unspoken definition of love. Love is not a clamor of articulations; it is the silence of experience. It is not found in touch, yet it is closer than tactile contact. It is not in the words, yet it conveys far more than language ever could. That is why this song does not end even when the music stops. It lingers in the mind, settles in the gaze, and gently bestows meaning upon the silence.

— Rama Jadhav

8007997223