कविता

माणसाला होता आलं पाहिजे झाड, त्याला उगवता आलं पाहिजे, प्रस्तराच्या नाभीतून... आणि सताड झेपावत आकाशात, पसरवता आल्या पाहिजे फांद्या... त्याला डोलता आलं पाहिजे, वाहणार्‍या वार्‍यासोबत, त्याला बोलता आलं पाहिजे, बरसणार्‍या धारांसोबत... तो हसत राहावा, हिवातील दवबिंदूंच्या कणांतून नि रापत्या उन्हातून... त्याला सहता यावीत सारेच ऋतुरंग, गाळून शिशिरात पाने, वसंतात पुन्हा बहरावे... ...खोडाने उभे असावे कणखर, मुळांनी शोधत ओल, रुतावे मातीत खोल खोल... -राम बागडे गोंदिया. 7798159213

भरभक्कम सावल्यांचे अंधार झाले आणि दिवसांचे लाईट लांबले लांब लांब काळोखाला ख्यालीखुशाली फिजूल बोलून आलो चूना जास्त झाला सोलली गेली शहराच्या दाढेत माझी त्वचा फुलपाखराचं वय लाभेल आणि मी जगायला सुरु करेल जसं चाळीसचा पास काढण्याआधी खूप जगू वाटत होतं इच्छा तर होती स्वतःचा खडकवासला होईल डंपगवर साचेबंद सौंदर्याचा थर आयुष्य पेलवेल असं अस्तित्वही नाही सैरभैर मनाचं जडत्व पळवाट आणि शोधूनही पळता येत नाही हा थकवा सोडून बघता येत नाही ते लांब गेलेलं असतं आधीच पकडून ठेवावं अशी वाळू नाही ह्य