विराजचं गाव होतं पानवडी. लहानसं, शांत, हिरव्या डोंगरांच्या कुशीत विसावलेलं. सकाळी कोंबड्यांच्या आरवण्याने दिवस सुरू व्हायचा आणि रात्री चांदण्यांच्या प्रकाशात संपायचा. गावातले सगळे एकमेकांना ओळखणारे, एकमेकांच्या सुखदुःखात सहभागी होणारे. विराजला हे सगळं आवडायचं पण त्याच्या मनात एक वेगळीच ओढ होती शहराची. त्याला वाटायचं, शहर म्हणजे स्वप्नांची जागा. उंच इमारती, मोठे रस्ते, चमकणारे दिवे आणि भरपूर संधी. त्याचे वडील शेतकरी होते. त्यांनी आयुष्यभर मातीशी नातं जोडलं होतं. एक दिवस विराज

सोनवाडी गावातील जातीभेदाच्या अदृश्य भिंती, विठ्ठल-समीरची निखळ मैत्री आणि संघर्षातून समतेकडे झालेला प्रवास मांडणारी मयूर बागुल यांची प्रेरणादायी कथा. मनातील भिंती तोडणारा एक प्रभावी सामाजिक संदेश.

वृद्धाश्रमात राहणाऱ्या शंकरराव आणि सरस्वतीबाईंच्या मनातील हळव्या आठवणी आणि मुलाच्या प्रतीक्षेची ही हृदयस्पर्शी कथा. मयूर बागुल यांनी आई-वडिलांचे निस्वार्थ प्रेम आणि आजच्या पिढीतील दुरावा यावर अत्यंत प्रभावीपणे भाष्य केले आहे.

मुंबईच्या झगमगाटात स्वतःची ओळख शोधणाऱ्या जानकी या चिमुरडीची ही एक भावूक कथा. गरिबी आणि कष्टातही कलेच्या जोरावर तिने 'रघुनंदन सोसायटी'त उभारलेली अनोखी गुढी आणि मिळवलेले यश, याचे सुंदर चित्रण 'गुढीपाडवा' या कथेतून साकारले आहे.

गावाच्या कडेला असलेल्या त्या छोट्याशा घरात शांतता होती पण ती सुखाची नव्हती तर भीतीची होती. सीमा सातव्या महिन्यात होती. तिच्या पोटातलं बाळ हललं की तिच्या चेहऱ्यावर क्षणभर हसू उमटायचं पण लगेच ते काळजीच्या सावलीत हरवून जायचं! कारण तिच्या मनात एकच प्रश्न सतत फिरत होता, जर मुलगी झाली तर? तिला मुलगी नको होती असं नव्हतं. उलट, तिला लहानपणापासूनच बाहुल्यांशी खेळताना स्वतःची मुलगी हवी असं वाटायचं. आता परिस्थिती वेगळी होती. सासू रोज देवासमोर दिवा लावताना एकच मागणं करायची, “देवा, यावेळी